شاخه گل سرخي به روي چشمانت ميگذارم و با چشماني بسته براياولين بار تو را ميبوسم

اي تنها منجي من ، مراتنها مگذار ، اگر آسمان شوي برايت زمين خواهم شد تا به رويم بباري

براي چشمان معصومت نگاه خواهم شد و براي گوشهايت صدا ، براي نفسهايت گلو خواهم شد

در رگهايت از خون خود خواهم دميد ، و پس از مرگت نيز براي جسدت كفن خواهمشد ، مرا تنها مگذار ، مرا تنها مگذار .

. ميخواهم تا هميشه برايم زنده باشي تا هميشه . تو ديگر تنهانيستي ، خانه اي خواهم ساخت برايت ، از استخوانهايم برايش ستون و از پوستم برايش سقفي ، قلبم را با برق شكاف ميان سينه هايت ميشكافم واز گرمي خون رگهايم براي شبهاي تاريك تنهاييت آتشي مي افروزم و تا هميشه در كنارت ميسوزم

تا هميشه . . .

و در عوض فقط از تو ميخواهم گونه هاي خيسم را پاك كني .

آه ! نمی دانم، براستی اين تقدير من ا ست! يا سرنوشت توست!

كه اينگونه ديواری از جنس فاصله بين نگاهمان كلاممان و بين دستهامان جدايي افكنده ست.

ديرگاهی ست صدای تپش قلبت شوق زيستن را در من نيفروخته و ترنم صدای مهربانت سرود هستی را با من تكرار نكرده ست.

*** اينك من در انتظارم درانتظار،همسرايي با باد هم نوايي با برگ هم نشيني با سبزه وهمدلی با مهتاب ***

من در انتظارم در انتظار مخمل چشمانت لطف كلامت شوق نگاهت گرمای سوزان سلامت

واحساس قشنگی كه با تو بودن در من ايجاد می كند

*** آری من مرد هميشه منتظر

در قصه های تو هستم.

با من بخوان و با من بمان برای هميشه اي نغمه سازسرودن

جايگاه تو هميشه توی قلب سردو تاريک منه...

بتاب تا زنده ای که زنده ام با تو...

ديگه برای داشتنت دعا نمی کنم...

ديگه برای داشتنت اشک نمی ريزم...

ديگه برای داشتنت التماس هم نمی کنم...

حتی برای نداشتنت هم گلايه ای نمی کنم...

چون چه با من باشی چه بی من باز هم مال منی...

تو توی وجود منی...توی فکر من...توی همه داشتن هايم...

من تو رو با همه وجودم ...با تک تک سلولهام حس می کنم...

تو مال منی نازنينم...حتی اگر نخواهی...حتی اگر نباشي نازنينم...

فرشته نازم حالا ديگه با يه دنيا هم عوضت نمی کنم....حتی با خودت ...

منی که تشنه يه قطره اب بودم حالا اقيانوسی از اب می بينم................